ที่ผ่านมา ฉันนั่งครุ่นคิดอยู่ตลอด ว่านี่ใช่เส้นทางชีวิตที่ฉันต้องการจริงๆหรือ เราเดินตามทางที่สุดท้ายแล้วจะทำให้เราประสบความสำเร็จได้จริงหรือ ถ้าฉันเรียนจบและได้ใบปริญญาโทที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อของแม่และคนในครอบครัว ฉันจะทำงานที่ทำเงินให้ฉันเพื่อที่จะทำให้ทุกคนในครอบครัวได้อยู่กันอย่างสุขสบายได้จริงหรือ เพราะฉันเอียนกับคำว่า "มนุษย์เงินเดือน" ซะเหลือเกิน ที่สุดท้ายแล้วเราจะประสบความสำเร็จหรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับที่ผลงานเราอย่างเดียว มันขึ้นอยู่กับปัจจัยแวดล้อมหลายๆอย่างเช่น นาย ลูกน้อง องค์กร เพื่อนร่วมงาน สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนก็คือ "ปิรามิดรูปสามเหลี่ยม" ซึ่งก็หมายถึงเงินเดือน และตำแหน่ง ยิ่งตำแหน่งสูงตัวตำแหน่งก็ยิ่งน้อยลงเป็นทวีคูณ ในขณะที่เงินเดือนในตำแหน่งสูงๆก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเช่นกัน แต่ก็ย่อมมาพร้อมกับความเสี่ยงในชีวิต ถ้าเกิดทำงานผิดพลาด ความเสียหาต่อชื่อเสียงและบริษัทย่อมมีมากกว่าคนที่ทำงานในตำแหน่งเล็กๆ ซึ่งก็มีความเสี่ยงที่จะถูกไล่ออก สุดท้ายสิ่งที่เราทุ่มเทแรงกายทั้งชีวิต ทำงานให้กับบริษัทๆหนึ่ง สิ่งที่เราได้รับตอบแทนในยามเกษียณก็คือโบนัสก้อนหนึ่ง กับเงินเก็บก้อนเล็กๆจากการเป็นมนุษย์เงินเดือน พอหมดอายุการทำงาน เราก็ต้องเกษียณตัวเองออกไป ไม่มีสวัสดิการไม่มีรายได้อีกต่อไป เงินก้อนเล็กๆที่อุตส่าห์เก็บออมมาทั้งชีวิต ก็อาจหมดไปอย่างง่ายดายถ้าใช้อย่างไม่ระวัง หรือที่เลวร้ายกว่านั้นคือเมื่อเราป่วยไข้เราก็จำต้องใช้เงินมหาศาลเพื่อซื้อยาที่มีราคาแพงจนแทบหมดตัว ร่างกายทรุดโทรมเพราะเหนื่อยล้าจากการทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนมายาวนานถึง 40 ปี เงินเหล่านั้นก็อาจหมดไปได้ง่ายๆเลยทีเดียว ประกันชีวิตที่ทำมาก็จะหมดความคุ้มครองกันง่ายๆเพราะอายุที่มากแล้ว สุดท้าย...เราก็ต้องหันไปพึ่งลูกหลานที่อาจจะเป็นที่พึ่งให้กับเราได้หรือไม่ เราก็ไม่มีทางรู้เลย...
เมื่อฉันคิดทบทวนสิ่งเหล่านี้แล้ว และเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาได้ซักระยะ ฉันตระหนักว่าสิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่ "มนุษย์เงินเดือน" และ "พนักงานขายตรง" ที่พยายามพูดชักชวนล่อลวงว่านั่นคือ "ธุรกิจส่วนตัวที่ถ้าทำแล้วแค่ไม่กี่ปีก็จะได้หยุดพัก ไม่ต้องทำงาน รอรับเงินอย่างเดียว" ซึ่งนั่นไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ฉันประสบและเห็นมาก็คือ ต่อให้เป็นตำแหน่งสูงๆที่บริษัทขายตรงเหล่านั้นพยายามตั้งขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ต้องทำงานอย่างหนัก ไม่มีวันได้หยุดหรอก...
ฉันเป็นคนหนึ่งที่มั่นใจในศักยภาพของตนเอง รู้ว่าตนเก่งในเรื่องใดและมีข้อด้อยในเรื่องใด และฉันไม่เก่งเลยในฐานะ "มนุษย์เงินเดือน" ฉันตั้งใจว่าหลังเรียนจบ จะกลับไปเรียนต่อในสิ่งที่ตนเองต้องการและถนัดจริงๆ ฉันไม่ได้จะทิ้งใบปริญญาที่อุตส่าห์บากบั่นมุมานะเรียนมาจนจบหรอกนะ ฉันจะต้องทำเงินจากใบปริญญานี้ให้ได้ (ที่บริษัทต่างให้ความสำคัญนักหนากับใบนี้) อย่างน้อยเพื่อคืนทุนให้กับแม่และครอบครัวของฉัน ส่วนความฝันของฉันนั้น ฉันจะทำมันให้สำเร็จด้วยตัวของฉันเอง และถ้าถึงวันที่ฉันได้เริ่มต้นความฝันนั้น ก็อยากจะมาแชร์ให้กับทุกคนได้เป็นแรงบันดาลใจกันต่อๆไป
